Walhalla

COLUMN

Door Norman Schreiner (1962)

Onze Goedheiligman is weer in ons land om jong en oud te verrassen met zijn wijsheid en goedheid. Het is een traditioneel kinderfeest waar menig peuter en kleuter naar hunkert, want de bisschop blijkt in december steevast een gulle gever van speelgoed, lekkernijen en nuttige benodigdheden.

Hij arriveert doorgaans per stoomboot, vervoert zichzelf op het land doorgaans te paard en meldt zich bij menig huis. Enige sinterklaasliederen illustreren de wijze waarmee deze kindervriend zich voortbeweegt. Luisteren wij naar de teksten, dan is het niet altijd duidelijk met welk tempo dit plaatsvindt. Het lied “Zachtjes gaan de paardenvoetjes, trippel, trappel, trippel, trap. ‘t Is het paard van Sinterklaasje: stippe, stappe, stippe, stap” doet vermoeden dat de heilige de rondes op z’n dooie akkertje doet. In tegenstelling tot “Hop, hop, hop! Paardje in galop! En die beste Sinterklaas, die brengt ons heel veel speculaas. Altijd in galop! Hop, hop, hop, hop, hop!”. De galop suggereert echter dat er grote haast aan te pas komt. 

Hoopgevoelens om Sinterklaas thuis te ontvangen zijn vertolkt in het lied “Sint Nicolaas, Sint Nicolaas brengt ons vanavond een bezoek en strooit dan wat lekkers in d’ één of andere hoek”. De reden ontgaat ons waarom de heilige het smakelijke strooigoed niet op correcte wijze van hand tot hand aanreikt, maar kwistig in de hoek van de kamer werpt. Hoeken van kamers kunnen stofnesten bevatten en zijn dus niet altijd de meest propere plekken om pepernoten, marsepein en speculaas te deponeren. Andere liederen zoals “Sinterklaasje, bonne, bonne, bonne, gooi wat in mijn lege, lege tonnen, gooi wat in de huizen. We zullen grabbelen als muizen.” zijn ook niet bepaald aanmoedigingen tot hygiënisch verantwoorde consumptie van deze lekkernijen. Deze handelwijze toont dat er maar wat onbezonnen in het wilde weg wordt geworpen.  

Maar dan het lied “De zak van Sinterklaas, oh jongens, jongens, ‘t is zo’n baas. Daar stopt hij, daar stopt hij, daar stopt hij blij van zin, de hele, de hele, de hele wereld in”. Dat belooft daarentegen niet veel goeds. Het wekt de indruk dat Zijne Hoogwaardige Excellentie - met groot plezier - individuen die hem niet aanstaan eigenmachtig in een zak stopt. En wat gebeurt er vervolgens? Geen idee. Het lied biedt daar geen antwoord op.

Tja, de liedteksten behoeven herziening. Weet u wat? Laat de overheid een commissie benoemen met opdracht te uitvoerig te vergaderen over een zogeheten herijking. Compleet met voorrapportages, tussenrapportages en eindrapportages. Enne… met een interessante presentievergoeding.